بیمارگر Pythium aphanidermatum یکی از عوامل پوسیدگی ریشه چغندرقند در ایران می باشد. به منظور بررسی واکنش ارقام در برابر این بیمارگر، ابتدا روش غربال ارقام چغندرقند در برابر بیمارگر بهینه سازی شد. سپس تعداد 24 رقم که در ایران مورد کشت و کار قرار می گیرند، در برابر بیمارگر ارزیابی شدند. سه روش مختلف ارزیابی در گلخانه شامل مایه زنی با سوسپانسیون برگ چمن، سوسپانسیون ااسپور و سوسپانسیون برگ چمن با ایجاد زخم روی ریشه با یکدیگر مقایسه شدند. تعداد 12 رقم با این سه روش مایه زنی شدند. نتایج نشان داد سه روش ارزیابی مقاومت با یکدیگر همبستگی مثبت و معنی دار دارند. سپس تعداد 24 رقم تجارتی چغندرقند با روش مایه زنی سوسپانسیون برگ چمن در شرایط گلخانه ارزیابی شدند. بر اساس نتایج حاصل از مقایسه شاخص بیماری پوسیدگی پیتیومی ریشه بر اساس آزمون چند دامنه ای دانکن، ارقام ایوانو، بومرنگ، فلورس و توس با متوسط شاخص آلودگی به بیماری به ترتیب 2.58، 2.65، 2.72 و 2.75 کمترین میزان پوسیدگی را در بین ارقام دارا بودند و به عنوان ارقام مقاوم به این بیماری معرفی شدند. ارقام جلگه، رسول، شیرین و جام به عنوان ارقام حساس دسته بندی شدند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

پکتین به علت دارا بودن خاصیت تغلیظ کنندگی به عنوان عامل منعقد کننده در صنایع غذایی به کار می رود. تفاله چغندرقند یکی از منابع حاوی پکتین به شمار می آید. با توجه به اهمیت و کاربرد وسیع پکتین در صنایع غذایی و توسعه صنایع جانبی چغندرقند و نیز تاثیر مقدار پکتین موجود در ارقام مختلف چغندرقند در عملیات قندسازی، پژوهش حاضر در موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه بذر چغندرقند و موسسه تحقیقات فنی ومهندسی کشاورزی به اجرا درآمد. در این تحقیق ابتدا روش پیش هیدرولیز برای استخراج پکتین به کار رفت. مقدار پکتین موجود در چغندرقند ارقام تجارتی دوروتی، رسول، 7112، Br1، و Ic اندازه گیری شد. تیمارها شامل: چهار عامل غلظت اسید، دمای هیدرولیز، زمان هیدرولیز، و حجم آب مصرفی برای استخراج پکتین بود. این تحقیق به صورت آزمایش فاکتوریل 3×2×3×3 با طرح پایه کاملا تصادفی با سه تکرار اجرا شد. در بین تیمارهای مختلف، مناسب ترین مقدار پکتین استخراج شده از لحاظ خصوصیات کیفی با دو نوع پکتین با متوکسیل زیاد (HM) و متوکسیل کم (LM) که به عنوان شاهد در نظر گرفته شده بود، مقایسه شد. نتایج نشان می دهد که بهترین شرایط هیدرولیز با اختلاط یک قسمت تفاله خشک با 2.5 قسمت اسید کلریدریک 5 درصد در دمای 45 درجه سانتی گراد به مدت 48 ساعت به دست می آید. اختلاط تفاله هیدرولیز شده با 450 میلی لیتر آب مناسب تر از بقیه سطوح آب است. فاکتورهای کنترل کیفی پکتین استخراجی با روش پیش هیدرولیز شامل بازده استخراج 14.96 درصد، درجه استری شدن 58.63 درصد، میزان گالاکترونیک اسید 63.92، و درجه جانشینی امید 14.95 به دست آمد. مقایسه پکتین به روش پیش هیدرولیز با پکتین استخراجی با روش اسیدی و پکتین تجارتی از لحاظ درجه استری شدن، گالاکترونیک اسید، و درجه جانشینی آمید نشان می دهد که درجه استری شدن با این روش 10 درصد بیشتر از پکتین استخراجی با روش اسیدی ولی از پکتین تجارتی 10 درصد کمتر است. درصد گالاکترونیک اسید با این روش 20 درصد از پکتین استخراجی و با روش اسیدی و 28 درصد از پکتین تجارتی کمتر است. درجه جانشینی آمید با این روش 6.5 درصد از پکتین استخراجی با روش اسیدی و 7.5 درصد از پکتین تجارتی بیشتر است. بنابراین، استنباط می شود که برای استخراج پکتین از تفاله چغندرقند روش پیش هیدرولیز نسبت به روش اسیدی برتری دارد و قابل توصیه است. ضمنا مقدار پکتین در ارقام 7112 و رسول به طور معنی دار بیشتر از ارقام دوروتی، Ic، و Br1 است. با توجه به اینکه مقدار پکتین موجود در چغندرقند در عملیات قندسازی عاملی منفی است پیشنهاد می شود برای ارتقای کیفیت چغندرقند از نظر صنایع قندسازی این صفت مدنظر برنامه های به نژادی قرار گیرد.

این پژوهش بمنظور ارزیابی پرولین، پروتئین کل و قندهای محلول در طی مراحل فنولوژیکی جوانه گل درختان پسته در قالب طرح کرت های خردشده با سه تکرار و بر اساس فاکتور اصلی زمان نمونه برداری (5 مرحله) و فاکتور فرعی رقم (اکبری، احمدآقایی، اوحدی و کله قوچی) در دانشگاه فردوسی مشهد و موسسه تحقیقات پسته کشور (رفسنجان) انجام گرفت. متغیرهای مورد بررسی شامل پرولین، پروتئین کل و قندهای محلول بودند که طی مراحل استراحت (زمستان)، گلدهی و پس از سرمای دیررس بهاره مورد آزمایش قرار گرفتند. نتایج نشان داد که بیشترین میزان پرولین (27.36 میلی مول بر گرم وزن تر جوانه) و کمترین مقدار آن (7.863 میلی مول بر گرم وزن تر جوانه) به ترتیب در رقم احمدآقایی بعد از سرمای بهاره و مرحله تورم جوانه ها بود. بیشترین میزان پروتئین کل در ارقام اکبری (70.79 درصد) و اوحدی (71.25 درصد) در زمان باز شدن گل ها و کمترین مقدار آن در مرحله تورم جوانه ها در رقم اوحدی (25.39 درصد) مشاهده گردید. نتایج نشان داد که قندها در طی زمستان تجمع یافته و در بهار کاهش یافتند. مقدار پرولین نیز در مرحله باز شدن خوشه ها و پس از سرمای بهاره افزایش داشته و مجموع پروتئین ها از آبان تا بهمن ماه روند ثابت و پایینی داشتند، اما از اسفند تا مرحله بعد از گلدهی و پس از سرمای بهاره افزایش یافتند.

اثر چهار رقم چغندرقند (آناکوندا، رزیر، اولینا و فلورس) روی پارامترهای جدول زندگیSpodoptera exigua (Lep.: Noctuidae) در دمای 26±1 درجه سلسیوس، رطوبت نسبی 60±5 درصد و دوره نوری 16 ساعت روشنایی و 8 ساعت تاریکی تعیین شد. بیش ترین نرخ ناخالص و خالص باروری به ترتیب روی آناکوندا (2573.31±27.78 و 1576.31±16.65 تخم/ ماده) به دست آمد. نرخ خالص تولید مثل (R0) به ترتیب روی آناکوندا (341.38±56.31 ماده/ ماده/ نسل) بیش ترین و روی ارقام فلورس و اولینا (106.30±22.4 و 144.62±30.81 ماده/ ماده/ نسل) کم ترین مقدار بود. نرخ ذاتی افزایش جمعیت (r)، تحت تاثیر ارقام مختلف چغندر قند قرار گرفته، به طوری که از 0.197 (روی رقم فلورس) تا 0.274 (ماده/ ماده/ روز) (روی رقم آناکوندرا) متغیر بود. بیش ترین مقدار نرخ متناهی افزایش جمعیت (l) روی رقم آناکوندا (1.31 بر روز) بود. نرخ متناهی افزایش جمعیت روی رقم آناکوندا بالاترین میزان 1.31 بر روز) را نسبت به سایر ارقام داشت. متوسط مدت زمان یک نسل (T) روی ارقام مختلف از 21.04±0.60 روز روی آناکوندا تا 23.68±0.38 روز روی فلورس متغیر بود. نتایج حاصله بر اساس پارامترهای دموگرافی، نشان داد که رقم آناکوندا مناسب ترین میزبان در بین ارقام مورد مطالعه چغندرقند برای کرم برگخوار چغندر قند بود. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

با توجه به افزایش سطح اراضی شور در ایران و جهان، تولید ارقام تجاری گیاهان زراعی متحمل به این تنش دارای اهمیت به سزایی خواهد بود. لذا این پژوهش به منظور بررسی واکنش جوانه زنی، رشد گیاهچه و مکانیسم های احتمالی تحمل ارقام تجاری ایرانی چغندرقند تحت تنش شوری در قالب دو آزمایش جداگانه در سال 1395 انجام شد. به منظور بررسی صفات جوانه زنی ارقام شریف، پایا، شکوفا و آریا در سطوح تنش صفر، چهار، هشت، 12 و 16 دسی زیمنس بر متر به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تکرار مقایسه شدند. همچنین این ارقام در آزمایش مشابه ولی بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی با سطوح تنش شوری صفر، چهار، هشت و 12 دسی زیمنس بر متر در گلخانه از نظر صفات فیزیولوژیک مورد بررسی قرار گرفتند. ارقام شریف و پایا در سطوح شوری 12 و 16 دسی زیمنس بر متر به ترتیب از شرایط جوانه زنی مناسبتری از نظر درصد جوانه زنی و طول دوره لازم برای جوانه زنی، طول ریشه چه و ساقه چه در مقایسه با ارقام شکوفا و آریا برخوردار بودند. به طوری که درصد جوانه زنی ارقام مذکور در هدایت الکتریکی 16 دسی زیمنس بر متر به ترتیب حدود 70، 60، 50 و 50 درصد بود. همچنین ارقام شریف و پایا در شرایط تنش شوری از فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدان، غلظت کلروفیل و محتوای رطوبت نسبی برگ بیشتری در مقایسه با ارقام آریا و شکوفا برخوردار بودند که منجر به بیشتر بودن وزن گیاهچه و پایداری تعداد گیاهچه ارقام شریف و پایا در شرایط تنش شوری در گلخانه شد.

در این آزمایش اثر تنش شوری ناشی از کلرور سدیم بر غلظت و توزیع یونها و قندهای محلول در قلمه های سه رقم تجاری انارL.) (Punica granatumبه نام های آلک ترش، ملس ترش و ملس شیرین مورد مطالعه قرار گرفت. قلمه های رقم های فوق پس از ضدعفونی در محلول دو در هزار بنو میل، جهت ریشه دهی در گلدانهای پلاستیکی حاوی ماسه و پرلیت، با نسبت حجمی مساوی، کشت گردیده و بلافاصله با محلول غذایی کامل هوگلند آبیاری شدند. بعد از 3 هفته، قلمه های ریشه دار شده، تحت تاثیر غلظت های مختلف کلرور سدیم (0،40،80 و120 میلی مولار) قرار گرفتند. به مدت 80 روز آبیاری گلدانها با غلظت های نهایی کلرور سدیم، انجام شد. نتایج این آزمایش نشان داد با افزایش غلظت کلرورسدیم، غلظت های سدیم، کلر و پتاسیم در بافتها افزایش ولی کلسیم، منیزیم و نیتروژن کاهش یافته است رقم های مورد مطالعه از نظر مقدار غلظت و توزیع یونها با یکدیگر اختلاف معنی داری نداشتند. میزان قندهای محلول در برگهای هر سه رقم با افزایش غلظت کلرور سدیم آب آبیاری کاهش یافت. براساس نتایج این آزمایش، قلمه های انار تا سطح40 میلی مولارکلرید سدیم، سدیم را در سلولهای ریشه انباشته کرده و از انتقال آن به بخشهای هوایی گیاه ممانعت کردند با این وجود درشوری های بالاتر، به علت اشباع شدن ظرفیت سلولهای ریشه از سدیم، انتقال این عنصر از ریشه به سمت اندامهای هوایی صورت می گیرد.

در روش پلاریمتری تعیین عیار عصاره حاصل از 26 گرم خمیر چغندرقند نرمال 23 میلی لیتر منظور می شود تا با 177 میلی لیتر محلول شفاف کننده حجم کل معادل 200 میلی لیتر شود. افزایش ماده خشک و تفاله چغندرقند تحت هر نوع تنش و پلاسیدگی می تواند موجب کاهش حجم عصاره حاصل از 26 گرم چغندرقند از 23 میلی لیتر گردد. این تحقیق با هدف تعیین عیار چغندرقند تولیدی تحت شرایط تنش خشکی، شوری و ریشه های پلاسیده در مزرعه پس از برداشت انجام شد. ریشه های مورد آزمون تحت شرایط نرمال، خشکی، نیمه شور و شور در دو منطقه کرج و اصفهان در سال 1389 تولید گردیدند. پس از برداشت، ریشه ها در معرض پلاسیدگی قرار گرفته و هر کدام به طور مستقل در قالب آزمایش فاکتوریل (3×3) بر پایه طرح کاملا تصادفی با 12 تکرار مورد آزمون قرار گرفتند. عامل پلاسیدگی ریشه (A) در سه سطح شامل: -a1 ریشه تازه تولید شده در شرایط مطلوب با 76±1 درصد رطوبت وزنی، -a2 ریشه پلاسیده در حد 70±1 درصد رطوبت وزنی و -a3 ریشه کاملا پلاسیده با 65±1درصد رطوبت وزنی بودند و فاکتور (B) روش عصاره گیری در سه سطح شامل: -b1 روش عصاره گیری هضم سرد، -b2 روش فرانسوی بر اساس حجم عصاره و –b3 روش هضم گرم بودند. صفات درصد قند، درصد ماده خشک، درصد تفاله (مارک)، بریکس و هدایت الکتریکی کلیه نمونه ها اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که پلاسیدگی ریشه موجب افزایش ماده خشک ریشه از 24 به 32 درصد و تفاله از 4.7 به 7.1 درصد گردید. نتایج روش عصاره گیری متداول با روش فرانسوی و روش هضم گرم برای ریشه های نرمال اختلاف معنی داری نداشت. ولی تفاوت در شرایط تنش متوسط شوری (P<0.05)، تنش خشکی و شوری (P<0.01) معنی دار بود. به طورکلی، بین دو روش عصاره گیری فرانسوی و هضم گرم در تمام شرایط اختلاف معنی داری مشاهده نشد. بین روش متداول و روش فرانسوی در محدوده ماده خشک 24 تا 27 درصد اختلاف معنی داری (P<0.01) به دست نیامد. لذا با توجه به نتایج به دست آمده از این تحقیق و سهولت اجرای روش هضم سرد توصیه می شود از روش هضم سرد برای ریشه های با ماده خشک تا 27 درصد و از روش فرانسوی برای ریشه های با ماده خشک بالاتر از 27 درصد استفاده شود.

برای بررسی کنترل بیولوژیک نماتود سیستی چغندرقند Heterodera schachtii، اثر جدایه های قارچی Trichoderma harzianum، Talaromyces flavus، Fusarium solani وPochonia chlamydosporia var. chlamydosporia جدا شده از سیست های آلوده در استان اصفهان، و ترکیبات زیستی تجاری ماری گُلد (محصول شرکت ABPL کشور هندوستان) و تریکومیکس اچ. وی. TRICHO-MIX H. V. ) با ماده مؤثره T. harzianum T39 محصول شرکت فن آوران حیات سبز)، در قالب طرح کاملاً تصادفی با 9 تیمار و پنج تکرار در گلخانه، طی سال های 93-1392 مورد بررسی قرار گرفت. یک نمونه از هر یک از جدایه های قارچ تکثیر یافته روی گندم سترون، به میزان 10 گرم و ترکیبات زیستی ماری گُلد و تریکومیکس اچ. وی. به ترتیب به میزان 2/0 و 2 گرم، به گلدان های حاوی خاک مزرعه با آلودگی 67/0عدد سیست و 12 عدد تخم و لارو سن دو نماتود در یک گرم خاک افزوده و در دمای 2± 25 درجه ی سلسیوس و رطوبت نسبی 10± 70 درصد به مدت 90 روز نگه داری شد. تجزیه ی واریانس با نرم افزارSAS 9. 1 و میانگین صفات مورد مطالعه در مقایسه با خاک سترون، به وسیله ی آزمون چند دامنه ای دانکن ارزیابی شد. نتایج نشان داد که از نظر جمعیت نهایی بین تیمارها در مقایسه با تیمار نماتود به تنهایی، تفاوت معنی داری وجود دارد. به طوری که جدایه T. harzianum 128، ماری گُلد، T. harzianum 93، TRICHO-MIX H. V.، F. solani، T. flavus 94، T. flavus 134 و P. chlamydosporia به ترتیب به میزان 08/65، 72/60، 08/53، 99/47، 81/45، 17/42، 45/41 و 35/20 درصد، جمعیت نهایی نماتود سیستی چغندرقند را کاهش دادند. بوته های چغندرقند کشت شده در خاک سترون و مزرعه، از نظر شاخص های رشدی طول، وزن تر و خشک ریشه و اندام های هوایی، دارای اختلاف معنی داری بودند. قارچ های فوزاریوم و پوکونیا، نسبت به سایر تیمارها، باعث رشد بیشتر بوته های چغندرقند شدند.